Fragment of Harmonic Whimsy

นั่นคือยุคที่หมอกแห่งความเขลาปกคลุมทะเลสูง ประชาชนแห่งผืนน้ำทั้งปวงยังอยู่ท่ามกลางความมืดมน ระหว่างที่ราบทรายสีแดงและภูเขาสีเทา เคยมีเทพเจ้าองค์หนึ่งที่สูญเสียบ้านเกิดของตนไป เขาเคยเป็นผู้ขับขานบทเพลงแห่งโอเอซิส แต่กลับต้องสูญเสียบ้านเกิด ภายใต้อำนาจของราชาแห่งดวงอาทิตย์ เพราะไม่อยากรับใช้บัลลังก์ของราชาแห่งผืนทราย เทพผู้สูญถิ่นจึงเลือกที่จะก้าวสู่เส้นทางแห่งการพเนจร ใต้ก้นทะเลลึกที่ไร้ซึ่งแสงสว่างของสายน้ำนับหมื่น คือเมืองหลวงที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ใด ๆ ผู้สูญถิ่นที่อยากใช้ทะเลสูงเป็นสุสานของตน ได้บุกเข้าไปในเศษซากของเมืองที่มีอายุมากกว่าดินแดนโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเดินผ่านทางเดินที่ไร้สิ้นสุด จนมาถึงใจกลางของซากปรักหักพังในวิหาร ใต้ต้นซีดาร์สีขาวเงิน เขาได้ยินเสียงของสิ่งมีชีวิตเดียวที่เหลืออยู่ในเมืองที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้ ซึ่งเป็นเสียงของผึ้งสีทองที่บินวนเวียนอยู่รอบต้นไม้สีเงิน "นักเดินทางจากแดนไกลเอ๋ย นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก แต่เป็นมือแห่งโชคชะตาต่างหากที่นำพาเจ้ามาที่นี่" "ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นผู้ส่งสาสน์ที่ปกป้องต้นไม้สีเงิน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ข้าก็ได้สูญเสียปัญญาและร่างกายไป" "แต่ดวงตาของข้ายังคงมองเห็นอนาคตได้ นักเดินทางเอ๋ย เจ้าจะได้รับเมืองและราษฎรอีกครั้ง" "อาณาจักรที่เจ้าสร้างขึ้นจะเจริญรุ่งเรือง และสักวันหนึ่ง เจ้าจะได้ปกครองทะเลสูงทั้งหมด" "เจ้าจะนำพาอารยธรรมและความยุติธรรมมาสู่เรา แต่สุดท้ายพวกเขาจะถูกทำลายด้วยความยุติธรรมนั้น" "หากเจ้าได้ล่วงรู้จุดจบแล้ว และยังยินดีจะออกเดินทาง ข้าจะนำพาเจ้าไปสู่เส้นทางที่สูงขึ้น..." "ผึ้งสีทองผู้พยากรณ์เอ๋ย หากนี่เป็นสิ่งที่โชคชะตากำหนดไว้จริง ๆ แล้วจะเลือกอย่างใดได้อีก?" "แต่หากข้ามีโอกาสได้เลือกจริง ๆ ข้าจะเปลี่ยนตอนจบที่เจ้าบอกว่าไม่อาจเปลี่ยนแปลงนั้นให้ได้" ยังไม่ทันได้พูดจบ เมืองที่ไร้น้ำก็พังทลายลง และต้นไม้สีเงินก็กลายเป็นเรือสีทอง นี่คือการพบกันครั้งแรกของราชาแห่งความรุ่งโรจน์ผู้บรรเลงท่วงทำนองในอดีต กับนักพยากรณ์ Sybilla