Finale of the Deep Galleries

หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะใต้ซากต้นเงิน ในยุคสมัยที่แสงจันทร์สีเงินยังไม่แตกสลายไปในเปลวเพลิง และคำพยากรณ์แห่งสวรรค์ยังคงแพร่ไปทั่วแผ่นดิน เมื่อเด็กหนุ่มผู้เดินลงไปยังจุดที่ลึกที่สุดของโลกได้พบกับทูตสวรรค์องค์แรก เขาได้ถามถึงต้นกำเนิดต้องห้ามที่สุดของโลก สาวน้อยผู้ถือกำเนิดในยามรุ่งอรุณตกตะลึงกับคำพูดไร้มารยาทนั้น ไม่รู้ว่าเหตุใดมนุษย์ผู้นี้จึงล่วงรู้ความลับนี้ได้ ผู้มาเยือนได้เผยเรื่องราวความเป็นมาของตนให้เธอฟังอย่างไม่ปิดบัง พร้อมขับขานถึงฝันดีที่เธอไม่เคยได้พบเห็น โซ่ตรวนที่ผู้ครองบัลลังก์ติดไว้บนตัวเธอ แตกกระจายราวกับใยแมงมุมในชั่วพริบตา และเป็นครั้งแรกที่เธอค้นพบว่าการรับใช้ตัวเธอเองนั้นเป็นเช่นไร เธอได้เผยความลับต้องห้ามที่สุดในบรรดาความลับที่ไม่อาจแพร่งพรายได้ทั้งปวง ให้แก่ผู้เป็นที่รักโดยไม่ลังเล "น่าเศร้านัก น่าเศร้านัก ที่เจ้านายของพวกเจ้าถึงกับดูหมิ่นชีวิตอันบริสุทธิ์และสูงส่งเหล่านี้" "แม้แต่ปีศาจฝันร้ายที่ชอบทรมานดวงวิญญาณเพื่อความสนุก ยังต้องตกตะลึงกับการกระทำอันโหดเหี้ยมเช่นนี้" "เด็กสาวแห่งรุ่งอรุณผู้ไม่เคยรู้จักความรักเอ๋ย ข้าขอประกาศตนเป็นศัตรูกับกฎหมายของเจ้า" "สิ่งมีชีวิตมากมายที่ถูกผู้ปกครองของเจ้ากักขังไว้ สมควรจะได้เงยหน้ามองดวงดาว" "ให้ข้าเป็นดาบของเจ้า เป็นโล่ของเจ้า เป็นผู้นำทางของเจ้า และเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่อกบฏที่ไม่อาจให้อภัยได้ของเจ้า" ทูตสวรรค์ผู้สูงส่งที่สุดในบรรดาทูตสวรรค์ทั้งปวง ก้มลงจุมพิตหน้าผากของเขาเบา ๆ ต้นไม้สีเงินอันหนาวเหน็บผลิเกสรน้ำแข็งนับหมื่นพัน ดวงจันทร์สุญตาที่มองโลกผ่านช่องว่างของเมฆเป็นพยานในการทรยศครั้งนี้ หากแต่ในใจลึก ๆ ก็มีความปรารถนาที่ไปไกลเกินกว่านั้น...