Silken Moon's Serenade

มันเป็นยุคสมัยที่แสงอันอ่อนโยนสีน้ำค้าง ยังไม่แตกสลายเป็นเศษกระจกสีเงิน และอาณาจักรทองคำก็ได้สูญสิ้นไปแล้ว หอคอยทองคำที่สว่างไสวได้พังทลายลง ราวกับต้นมะเดื่อในชั่วข้ามคืน ตั้งแต่เมืองศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงเมืองหลวงโบราณ เมืองทุกแห่งในบริเวณทุ่งน้ำแข็งทางตอนเหนือ ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทั้งหมดถูกทำลายโดยตะปูคริสตัลสีน้ำเงิน ไม่ว่าจะเป็นนักบุญผู้ได้รับการสรรเสริญหรือเทวทูตองค์แรก ต่างก็ล้วนหายตัวไปหลังจากภัยพิบัติ ส่วนผู้รอดชีวิตที่อยู่ห่างออกไปนอกเมือง ก็ทำได้เพียงแค่ขดตัวหลบอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ พวกเขาได้แต่เฝ้ารอความตายอย่างสิ้นหวังในความมืด เพราะพวกเขาไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว นี่คือโลกหลังยุคสมัยแห่งการทำลายล้าง ดั่งที่กล่าวไว้ในเพลงสวด ความรุ่งเรืองในอดีตราวกับฝุ่นหิมะที่ร่วงหล่น ไม่ว่าจะคำอธิษฐานหรือคำวิงวอน คำสาปหรือคำด่าทอ เหล่าทวยเทพผู้เงียบงันก็ยังคงทำเป็นหูทวนลม ท่ามกลางความสิ้นหวังของค่ำคืนอันแสนยาวนาน มีเพียงผู้ปกครองสูงสุดคนเดียวเท่านั้น ที่หลั่งน้ำตาให้แก่ความทุกข์ของผู้คน นั่นคือนายหญิงแห่งจันทราน้ำค้างแข็ง ราชินีแห่งราชรถสวรรค์และแสงสว่าง ตัวแทนที่มีต้นกำเนิดเดียวกับโลก ด้วยความเวทนาและความปรารถนาลับ เธอจึงตอบรับคำอธิษฐานของผู้รอดชีวิต ว่ากันว่าเธอใช้แสงสว่างสีเงินถักทอเป็นเส้นด้าย และนำทางผู้รอดชีวิตที่พลัดหลงให้ออกจากทุ่งหิมะ น้ำตาอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดคำนึง ได้หลั่งรินร่วงลงสู่ผืนดินน้ำแข็งของตอนเหนือ และได้กลายเป็นดอกลิลลี่หุบเขานิรันดร์ท่ามกลางลมหนาว เพราะเหตุนี้ ทายาทของ Hyperborea ผู้เย่อหยิ่งจึงเริ่มเรียกตัวเองว่า "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง"... ไม่ว่าจะมีเจตนาเช่นไร นั่นล้วนแล้วแต่เป็นเทพเจ้าผู้ประทานชีวิตใหม่แก่ผู้คน