Aubade of Morningstar and Moon

เคยมีอยู่ยุคสมัยหนึ่ง ที่วงล้อสีเงินซึ่งขับเคลื่อนโลกแห่งปฐมกาล ยังคงมีจำนวนถึงสาม ในยุคนั้น กฎเกณฑ์ที่สรวงสวรรค์ประทานลงมา ยังไม่ได้รวบรวมเป็นปึกแผ่น ขอบเขตแห่งวิถีมนุษย์ก็ยังไม่ได้ถูกขีดคั่น เหล่าประชาของเทพกระจัดกระจายอยู่ตามอุทยาน และหุบเขาที่เพิ่งรังสรรค์ จำนวนมากล้นสุดคณานับ ผู้ส่งสาสน์ของฟากฟ้า เดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไร้เดียงสา เพื่อคอยหว่านโปรยความรุ่งเรืองและภูมิปัญญา ทว่าท้ายที่สุด ความรุ่งเรืองที่เทพเจ้าเคยให้คำมั่นไว้ ก็ได้จุดประกายสติปัญญา และสติปัญญานั้น ก็นำมาซึ่งความเคลือบแคลงสงสัย เพื่อแสวงหาคำตอบ ผู้คนจึงเฟ้นหานักบวช ทว่าด้วยความหวาดกลัวในคำตอบ นักบวชจึงสถาปนาองค์ราชา ผู้ส่งสาสน์ของเทพเจ้าโกรธเกรี้ยว ต่อความโง่เขลาของปุถุชน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามของพวกเขา เหล่าทูตศักดิ์สิทธิ์จึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ ดังนั้นผู้คนจึงเบนสายตาขึ้นสู่ท้องฟ้า และประกอบพิธีบวงสรวงแด่ดวงจันทร์ทั้งสามดวง ท่ามกลางราตรีกาลที่แสงตะวันไม่อาจส่องถึง เหนือฟากฟ้ายามวิกาล เหล่าธิดาแห่งความฝันและบทกวี ได้เฝ้ามองความผันแปรของโลกมนุษย์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ท่ามกลางห้วงนิทราแห่งอาณาจักร Arianrhod เบื้องล่างบันไดเจ็ดสิบชั้น และข้างเรือสีเงินที่ส่องประกาย จวบจนพวกนางได้ยินว่า ดวงใจของเหล่ามนุษย์ตัวจ้อยที่น่าเวทนาเหล่านี้ ก็เต้นระรัว สอดประสานไปกับการสั่นไหวของดวงจันทร์เช่นกัน... ม่านราตรีทอดสายตาลงมายังผืนโลก เฉกเช่นดาราสีเงินที่เคยส่องประทีปนำทาง ให้แก่เรือเวหาของเหล่ามังกร พวกนางนำพาความบ้าคลั่ง และแรงบันดาลใจหวนคืนสู่ใต้เงาจันทร์ สิ่งนั้นคือคำตอบที่ "ระเบียบ" ไม่อาจมอบให้ได้ ยามเมื่อดาวแห่งรุ่งอรุณทอแสงขึ้นอีกครา ผู้นำพิธีผู้หวนคืนจากยอดขุนเขา ได้นำเครื่องรางวงล้อชิ้นเล็ก ๆ กลับมาด้วย "วงล้อจันทรา" นี้ คือพันธสัญญาใหม่ ที่จันทราทั้งสามได้ให้ไว้แก่ปวงประชา...