บทกวีบนใบไม้ร่วง

บทกวีบนใบไม้ร่วง

<center>ย่ำค่ำดาราพราวโชยกลิ่นหอมรวยรินดั่งผกา หนึ่งเมล็ดดวงดาราละม้ายคล้ายหนึ่งภุมริน ตะกละตะกลามในไวน์เลิศรสและความฝันยามค่ำคืน ราตรีนั้นเรายังเยาว์วัยบริสุทธิ์ราวหยาดน้ำค้าง แสงจันทร์เป็นพวงส่องสว่างราวเส้นไหมน้ำผึ้ง ข้างน้ำพุได้สลักคำหวานของเราสอง แต่ฉันจำต้องจากทอดทิ้งเธอ หากแต่บทกวีในใจยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย นับตั้งแต่นั้นมา ดวงดาวไม่ระยิบตาเหมือนดั่งเคย แสงจันทร์สาดส่องเยียบเย็นราวน้ำแข็ง ฉันซุกซ่อนมันไว้ใต้ห้วงน้ำ แต่ซ่อนอย่างไรก็ไม่อาจพ้น หยดน้ำตาที่ไหลรินลงในสระน้ำของเธอ</center>