บันทึกที่เขียนขึ้นอย่างลวก ๆ (I)

บันทึกที่เขียนขึ้นอย่างลวก ๆ (I)

... เราตามกองคาราวานไปยังเกาะ Hiisi คนพวกนั้นเรียกตัวเองว่า "ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง" ซึ่งจากคำอธิบายของ Danil พวกเขาเป็นสาวกของเทพธิดาแห่งจันทรา และมุมมองที่พวกเขามีต่อเรื่องต่าง ๆ นั้น... ค่อนข้างจะแปลก อย่างเช่น คนส่วนใหญ่ในหมู่พวกเขาค่อนข้างจะต่อต้านกลไกแรงจันทราผัน และคิดว่ามันเป็นการใช้พรจากเทพเจ้าในทางที่ผิด ดังนั้น ระหว่างที่กองคาราวานหยุดพักอยู่ที่เกาะ Hiisi ฉันจึงไม่จำเป็นต้องช่วยซ่อมแซมอะไรให้พวกเขา แค่คอยซ่อมบำรุงกลไกของพวกเราก็พอแล้ว แต่ที่ฉันคาดไม่ถึงคือ มีเด็กสาวอายุราว ๆ สิบกว่าปี แอบย่องเข้ามาหาในขณะที่ฉันกำลังพักผ่อน และขอให้ฉันช่วยอธิบายเรื่องหลักการของเครื่องจักรบางส่วนให้เธอฟัง บางทีเธอคงกลัวว่าคนอื่นจะรู้มั้ง เพราะจนกระทั่งเรากลับออกมา เธอก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอชื่ออะไร เด็กคนนี้ค่อนข้างใจร้อน แต่ก็กระตือรือร้นและมีพรสวรรค์มาก ๆ เธอทำความเข้าใจกับความรู้พื้นฐานที่ฉันสอนให้ได้อย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง คงไม่อนุญาตให้เธอยุ่งเกี่ยวกับเครื่องจักรอย่างเปิดเผย ฉันได้ทิ้งคู่มือเทคนิคที่เคยแลกเปลี่ยนกับพ่อค้าเร่คนอื่น ๆ ไว้ให้เธอหลายเล่ม (ทีแรก Danil คิดว่าหนังสือเล่มเล็ก ๆ เกี่ยวกับเครื่องจักรเหล่านี้ อาจจะช่วยฟื้นความทรงจำให้ฉันได้) หวังว่าเธอจะสามารถทำสมาธิ และเรียนรู้สิ่งที่เป็นประโยชน์จากมันนะ ... ... คราวนี้เราหยุดอยู่ที่เมือง Nasha หลายวัน จะว่าไปแล้ว นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันแยกจากกับทุกคนในกองคาราวานนานขนาดนี้ Danil กับ Demyan ดูจะสนิทกันมาก เห็นพวกเขาคุยกันไม่กี่คำ Demyan ก็ตอบตกลงซะแล้ว เขาช่วยจัดหาที่พักให้ฉัน ซึ่งอยู่ติดกับบ้านของเขาพอดี ก่อนที่ Danil และคนอื่น ๆ จะกลับมาจาก Snezhnograd ฉันยังต้องขอรบกวนอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน แต่ Demyan กลับไม่มีทีท่ารังเกียจอะไรเลย แถมยังเริ่มเปิดบทสนทนาจากเรื่อง "พ่อเฒ่าประแจ" และพูดคุยเรื่องเครื่องจักรหลาย ๆ อย่างกับฉันอีกด้วย พอมาคิด ๆ ดูแล้วก็รู้สึกเขินอยู่นะ เขาตั้งใจเลือกหัวข้อนั้นมาเพื่อให้ฉันได้มีบทบาทในการพูดคุย โดยเฉพาะเลย ไม่แปลกใจเลยที่คนอายุยังน้อยอย่างเขา สามารถบริหาร "เรือธง" ของเมือง Nasha นี้ได้เพียงลำพัง ก่อนจะออกเดินทาง Danil ถามฉันว่าอยากจะไปที่ Snezhnograd หรือ Novokitezhgrad ด้วยกันมั้ย เพราะเทคนิคของฉันมาจากที่นั่น เผื่อว่าฉันอาจจะค้นพบตัวตน และอดีตที่ถูกหลงลืมไปในที่แห่งนั้น แต่ความกลัวที่แฝงอยู่ลึก ๆ ได้คว้าจับขาของฉันเอาไว้ ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับความทรงจำที่หายไปก็ได้ หรือไม่ก็เป็นเรื่องที่ประสบพบเจอละมั้ง... Danil เห็นฉันลังเลอยู่แบบนั้น ก็เลยตัดสินใจแทนฉัน และยังจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เหมือนกับที่เคยทำให้มาโดยตลอด ความโชคร้ายในอดีตไม่มีเหตุผลอะไรสำหรับฉัน เพราะฉันจำอะไรไม่ได้เลย แต่การได้พบกับ Danil และทุกคนในกองคาราวาน ถือเป็นความโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่มีพวกเขา ฉันคงตายอยู่ในเขตน้ำตื้นนั่นไปนานแล้ว พวกเขาเป็นคนช่วยชีวิตคนที่ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยอย่างฉัน แต่ทว่าสิ่งที่ฉันสามารถทำเพื่อตอบแทนพวกเขาได้ กลับน้อยนิดเหลือเกิน... ... ... เมือง Nasha มีเด็ก ๆ เยอะเลยล่ะ ฉันไม่กล้าคิดถึงสถานการณ์ของพวกเขาเลย เหมือนกับสถานการณ์ของตัวฉันเอง บางทีพวกเขาอาจไม่ได้ต้องการความสงสารหรือเห็นอกเห็นใจอะไร แค่เขียนสองคำนี้ลงไป ก็ราวกับมองเห็นใบหน้าอันหยิ่งยโสของใครบางคนแล้ว แต่ฉันก็ดีใจมาก อย่างน้อยพวกเขาก็ยังสนใจเรื่องราวที่ฉันเล่าให้ฟัง หรืออาจจะเป็นเพราะลูกอมที่ฉันเอามาด้วย ฉันเรียนรู้มันมาจาก Danil น่ะ ฉันมักจะพกลูกอมติดกระเป๋าเสื้ออยู่เสมอ เผื่อได้ใช้ใน "เวลาฉุกเฉิน" แต่มีเด็กอยู่คนหนึ่งที่ดูจะสนใจอุปกรณ์ที่ฉันเหน็บเอวพกติดตัวตลอด มากกว่าเรื่องเล่าของสาวหิมะซะอีก ฉันถามเธอว่าอยากจะลองถือมันดูรึเปล่า แล้วดวงตากลมโตของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที Katya เจ้าของร้าน "Speranza" จะคอยดูแลเด็ก ๆ เหล่านี้เป็นประจำ เธอเว้นที่นั่งว่างไว้ให้พวกเราอย่างเอาใจใส่ เพื่อให้ฉันได้อธิบายเกี่ยวกับวิธีเรียนรู้เครื่องจักรที่เป็นเรื่องถนัดของฉันให้เด็กที่ชื่อ Aino ฟัง ดูเหมือนว่าเด็ก ๆ เหล่านี้จะพบความโชคดีของตัวเองเข้าแล้ว เหมือนกับความโชคดีที่ฉันได้ Danil ช่วยเอาไว้ในตอนนั้น เฮ้อ ก็เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องร้าย ๆ นี้ ยังมีคนดีอาศัยอยู่เยอะนี่เนอะ... ฉันค้นพบในไม่ช้าว่า Aino ไม่ได้สนใจแค่เครื่องจักร แต่เธอยังมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งมากอีกด้วย ฉันสอน Aino ให้เรียนรู้วิธีการแยกแยะวัสดุของเฟือง วิธีปรับเทียบมาตรวัดแรงดัน และปรับวาล์วนิรภัย ซึ่งเธอก็เรียนรู้ได้เร็วกว่าใคร แล้วยังรู้จักนำไปประยุกต์ใช้กับสิ่งอื่น ๆ ด้วย เห็นเธอใช้เครื่องไม้เครื่องมือที่ไม่ค่อยถนัด หยิบจับเศษอะไหล่ที่กระจัดกระจายเหล่านั้น มาประกอบเข้าด้วยกันเป็นอุปกรณ์ประณีต ฉันก็อดรู้สึกดีใจแทนไม่ได้จริง ๆ เธอเป็นเหมือนแร่ดิบที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน แต่กลับเปล่งแสงที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองออกมาแล้ว Danil และเพื่อน ๆ กลับจาก Snezhnograd มาที่เมือง Nasha แล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องเก็บกระเป๋าเพื่อออกเดินทางกับกองคาราวานต่อ น่าเสียดายที่ไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้นานกว่านี้อีกหน่อย... ...