บันทึกของ Aila

บันทึกของ Aila

...ก็เหมือนกับ Lovia เหมือนกับพี่สาว ฉันก็โกหกเหมือนกัน ตอนที่คุณ Solovei ถามฉันว่ามีความแค้นในใจรึเปล่า ฉันเลือกที่จะตอบปฏิเสธไป ...แต่ฉันจะอธิบายความแค้นในใจให้เขาฟังยังไงได้ล่ะ? คนที่แสนดีและจริงใจแบบเขา จะเข้าใจถึงเจตนาร้ายที่น่ากลัวแบบนี้ได้ยังไง? ...ไม่ ไม่ควรมีความคิดแบบนี้ และไม่จำเป็นต้องบอกใครด้วย คุณ Solovei ไม่จำเป็นต้องรับรู้เรื่องที่ไม่สำคัญเหล่านี้ ผู้ที่ไม่เคยประสบเรื่องราวเหล่านี้ ไม่มีความจำเป็นต้องมารับฟังความทุกข์ของผู้อื่น แม้ว่าเขาจะเต็มใจรับฟัง แม้ว่าเขาจะเสียน้ำตาเพราะความปรารถนาดีจริง ๆ ก็ตาม... แต่แล้วจะยังไงล่ะ? มันก็แค่ทำให้หัวใจที่ดีงามดวงหนึ่งชอกช้ำโดยไม่จำเป็นก็เท่านั้น ไม่ว่าจะในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต เส้นด้ายจำนวนนับไม่ถ้วนที่ Lovia เผยให้ฉันเห็นโดยไม่ตั้งใจ มีเพียงคนที่ใจดีที่เดิมทีควรจะมีความสุขได้เท่านั้น จึงจะรู้จักหลั่งน้ำตาให้กับความโชคร้ายของผู้อื่น เมื่อกฎของโลกใต้แสงจันทร์คือการทำดีได้ชั่ว อย่างน้อยฉันก็ไม่ควรให้เขาต้องมาเศร้าใจกับอะไรที่เปล่าประโยชน์ ...เดิมทีเคยเกลียดคำโกหก แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาเอง... บางที (...) ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา อาจจะเป็นการลงโทษสำหรับช่วงเวลานี้ก็เป็นได้... ...แต่นั่นก็ไม่เป็นไร... ไม่ว่าจะสตรีสูงศักดิ์จากเกลือ หรือทายาทภูตแห่งเมือง Gurabad มีผู้บริสุทธิ์มากเท่าไหร่ที่ถูกประหารทั้ง ๆ ที่ไม่มีความผิด แล้วนับประสาอะไรกับคนบาป (...) ที่เปื้อนไปด้วยมลทินอย่างฉัน หากเส้นด้ายสีเงินขาวได้เกี่ยวพันอยู่บนลำคอของฉันแล้ว ก็ปล่อยให้ฉันผู้นี้ได้ก่อความผิดที่ไม่อาจอภัยได้ต่อไปอีกเถอะ เพื่อไม่ให้เด็ก ๆ ที่ยังไม่ปนเปื้อนมลทินเหล่านั้นรอดพ้น... ...นอกเหนือจากเสาขนาดยักษ์ที่ลูกหลานมังกรได้สร้างขึ้นในที่นี้ หรือก็คือสถานศักดิ์สิทธิ์ที่บรรพบุรุษของเราใช้เป็นสถานที่หลบภัย กำแพงเมือง หอคอย ป้อมปราการ และวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดจะถูกรื้อถอน... สิ่งที่มาจากจันทราน้ำค้างแข็ง จะถูกส่งคืนไปยังจันทราน้ำค้างแข็ง การตัดขาดและการปิดกั้นเป็นเวลานาน มีแต่จะส่งเสริมให้เกิดความทะเยอทะยานและความหลงผิดเพียงชั่ววูบเท่านั้น เคารพธรรมชาติ และมีเมตตาต่อคนต่างแดน ใช้หลักปฏิบัติที่ไม่มีใครเชื่อ ไม่ใช่เป็นแค่ความจองหองของคนตาย มาแยกเส้นด้ายของพวกเราออกจากพวกเขา เท่านี้ ก็จะไม่มี Lovia อีกคน รวมถึงฉันอีกคนแล้ว... ...หลายสิบปีข้างหน้า ก็จะมีเทพจันทราคนใหม่ถือกำเนิดขึ้น... เหอะ น่าขำจริง ๆ นะ ทุกอย่างที่ Lovia เหน็ดเหนื่อยตามหามา ท้ายที่สุดก็กลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า แม้ว่า (...) จะกำเนิดทายาทศักดิ์สิทธิ์ตามที่คาดหวัง ไม่ใช่ชายคนที่ลักพาตัวพี่สาวไป... ผู้ที่เดิมควรจะกลายมาเป็นราชาของพวกเรา ก็เป็นแค่คนที่สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ให้กับ Snezhnaya ก็เท่านั้น การถือกำเนิดของจันทราใหม่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทุกสิ่งที่เธอทำเลย เธอไม่แม้แต่จะพยากรณ์การถือกำเนิดของเด็กสาวคนนั้นได้ด้วยซ้ำ และไม่รู้ด้วยว่าบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่เคยแตกสลาย... ...ฉันไม่รู้ว่าฉันจะมีชีวิตอยู่จนได้เห็นช่วงเวลานั้นหรือเปล่า ฉันมองเห็นเส้นด้ายของตัวเองไม่ชัดนัก แต่ฉันหวังว่าจะไม่ได้อยู่เห็นมัน เพราะคนบาปไม่ควรจะได้เห็นแสงจันทร์ที่ปราศจากมลทิน... ...ไม่ว่ายังไง ก็ควรทำให้ผู้คนเชื่อว่า จันทราใหม่จะปีติยินดีกับการทำดีมีเมตตา เป็นมิตร และช่วยเหลือซึ่งกันและกัน นอกเหนือจากนี้ การสวดภาวนาและพิธีสักการะใด ๆ ก็ไม่สามารถทำให้เทพเจ้าของเราพึงพอใจได้ ผู้คนควรจะเชื่อและต้องเชื่อแบบนี้ มิฉะนั้นไม่ว่าจะอุดมคติที่สูงส่งแค่ไหน ก็จะคืนกลับสภาพร่างเดิมภายใต้มลทินของแสงจันทร์อยู่ดี... ...เส้นด้ายของเหล่าทวยเทพเจิดจรัสเกินไป ฉันมองไม่เห็นว่าเธอกำลังจะไปทางไหน แต่อย่างน้อย ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็งที่ได้รับการปลดปล่อยเพราะชื่อของเธอ ต้องรับประกันว่าอำนาจการตัดสินจะอยู่ในมือของเธอเท่านั้น... พวกเขาไม่ควรร้องขอสิ่งตอบแทนใด ๆ จากเธอ และเธอก็ไม่ควรกลายเป็นเทพเจ้าที่สมบูรณ์แบบในใจของใคร... ...บุตรีแห่งจันทราน้ำค้างแข็ง สาวน้อยแห่งจันทราใหม่... ขอให้เธอได้เห็นความฝันอันแสนสุข... ขอให้จันทราน้ำค้างแข็งไม่มีวันให้อภัยต่อบาปของฉัน เพราะฉันเคยสาปแช่งชื่อของเธอนับครั้งไม่ถ้วน