ผู้พิทักษ์โอเอซิสของ Apep

Apep เคยลัดเลาะผ่านทุ่งหญ้าที่หอมหวน ต้นไม้ยักษ์สูงใหญ่ เถาวัลย์ยาวเลื้อยอันไร้จุดสิ้นสุด ร่วมกับลูกหลานมากมายดุจปลาที่แหวกว่ายในสายน้ำ จนกระทั่งแมกไม้แห้งเหี่ยวกลายเป็นฝุ่นทราย และเหล่าสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยราวกับก้อนกรวดได้สร้างนครอันอ่อนแอขึ้นบนแผ่นดินเดิม\nApep และลูกหลานมากมายเคยทำให้ทะเลทรายปั่นป่วนราวกับน้ำที่เดือดพล่าน เคยทำลายล้างบ้านเมืองตึกรามบ้านช่องจนไม่เหลือซากมาก่อน จนกระทั่งราชาแห่งทะเลทรายคนใหม่ได้สงบศึกกับราชาที่สูญเสียบ้านเกิดเมืองนอน นับตั้งแต่นั้นมาเนินทรายภายใต้แสงตะวันจึงเป็นของทั้งมนุษย์และเทพ ส่วนโอเอซิสแห่งมังกรก็หลงเหลืออยู่ในใจของมันเท่านั้น\nApep เคยแบ่งปันความรู้เกี่ยวกับการวิวัฒนาการให้ลูกหลานแห่งตน เพราะสายน้ำไหลรินย่อมไม่เน่าเหม็น แต่ไม้ที่ผุพังย่อมหักโค่น สุดท้ายมันก็ทำสัญญากับราชาแห่งทะเลทราย และได้รับสติปัญญาอันล้ำเลิศมาครอง จากนั้นเป็นต้นมา มันก็มองเห็นเพียงภาพแห่งจุดสิ้นสุด และหายนะอันไร้ซึ่งขอบเขต\nApep เคยดำดิ่งไปกับภาพหายนะเพียงลำพังมาก่อน มนุษย์ เทพ มังกร สัตว์ป่าที่เดินเหิน นกที่โบยบิน และปลาที่แหวกว่าย รวมถึงทุกความทรงจำ สติปัญญา คำพูด และความแค้น จะถูกบดขยี้กลายเป็นฝุ่นผงที่ไร้สีสัน และแสงจันทร์สุดท้ายจะกลายเป็นฝนเพลิงสีขาวตกลงสู่ดินแดนอันรกร้าง\n...\nApep เคยมองว่าใต้ผืนทะเลทรายคือสุสานของตน หาใช่วังของราชาที่สูญเสียบ้านเมืองไม่ อีกไม่นานพิษของ "ปัญญา" จะทำให้มันหลุดพ้นจากความโกรธแค้นและชิงชังนับหลายจันทรา มันเบื่อหน่ายกับภาพที่ไร้สีสันของจุดจบเต็มที จนกระทั่งการมาถึงของเทพผู้อ่อนเยาว์ และนักเดินทางสีทอง ที่ทำให้มันหวนนึกถึงอดีตอีกครั้ง แม้ว่าดินแดนเขียวขจีที่ตนเองเคยปกครองจะกลายเป็นทุ่งรกร้างประดับสีทองคำไปแล้ว ถึงตนกับลูกหลานจะปรับสภาพเพื่อความอยู่รอดจนมีรูปลักษณ์ที่บิดเบี้ยวและน่าเกลียดเกินทน ทว่าภายในใจของมันนั้น ยังคงมีภาพมุมหนึ่งของโอเอซิสเก็บเอาไว้เสมอ