Prisoner in Deep Confinement

การดมกลิ่น เคยสร้างโลกแห่งประสาทสัมผัสให้กับผู้บัญชาการรบแห่ง Borisin กลิ่นสายฝน ละอองดิน กองไฟ โลหิต และยารักษา... กลิ่นอายเหล่านั้นสั่นไหว และลอยล่องออกมาจากส่วนลึกที่สุดของสนามรบ ก่อนจะรวมกันเป็นกลิ่นอันตลบฟุ้ง ที่ท่วมท้นเส้นประสาททุกตารางนิ้วของเขา

ตอนนี้เขาสัมผัสได้เพียง กลิ่นของความหนักอึ้งและแข็งแรงจากเครื่องทรมาน และความขี้ขลาดหวาดกลัวของคณะลูกขุน ที่ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ

เขารู้ว่าผู้พิพากษาที่มีเลือดเนื้อแสนอ่อนแอเหล่านี้ หวาดกลัวเขี้ยวอันแหลมคม... เขาเคยยืนตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน และอาบไล้แสงจันทร์อันบ้าคลั่ง พร้อมกับสัมผัสแรงกระตุ้นทางสัญชาตญาณที่อยู่ในชีพจร เขาเคยเดินตามเขาวงกตแห่งกลิ่นอยู่ท่ามกลางค่ำคืนที่ไร้แสงใด ก่อนจะเข้าสู่ค่ายของศัตรู จากนั้นก็กัดกะโหลกของเหยื่อจนแตกละเอียดทีละตนๆ... ผู้บัญชาการรบแห่ง Borisin นับถือกันที่เขี้ยวฟันหลังจากลับคมแล้ว โดยมองว่ามันคือมีดสีขาวอันคมกริบ ซึ่งเป็นทั้งพลังและความมั่นใจที่จะฉีกทึ้งทุกสรรพสิ่ง

"เจ้าแห่งรังของ Borisin กัดทึ้งและบดเคี้ยวเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์ จึงตัดสินให้จำคุกโดยครอบใบหน้าและคมเขี้ยวไปตลอดชีวิต ตามความผิดในสิบบาปมหันต์"

ผู้บัญชาการรบมองไปรอบๆ อย่างเหยียดหยัน นักดาบที่กวาดทุกอย่างจนเรียบ เหมือนกับคลื่นน้ำแข็งพิโรธคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่... เขาไม่สนใจคำตัดสินที่ยืดยาดมากความนี่เลยสักนิด