The Wind-Soaring Valorous

หมวกเกราะอินทรีของเธอมีดวงตาเสริมสองคู่ เพื่อให้สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบ ภายใต้ความสว่างแบบใดก็ตามได้อย่างแจ่มชัด ทว่าตอนนี้ ดวงตาเสริมกลับปกคลุมไปด้วยเลือดที่แห้งเกรอะกรัง จนทัศนวิสัยถูกย้อมด้วยสีสนิม

ท่านนายพลฟื้นขึ้นจากการหมดสติ แล้วคลานออกมาจากกองซากศพ "กล้องส่องเมฆา" ตั้งตระหง่านเสียดฟ้าอยู่ด้านหลัง บนยอดแหลมนั้นมีประกายแสงกะพริบไม่หยุด และคอยส่งรหัสลับที่มีเพียงเหล่านักดูดาวเท่านั้น ที่จะสามารถตีความได้ เธอแบกพลังแห่งความปรารถนาของชีวิตพันธมิตรนับล้าน และอธิษฐานต่อท่านเทพ... ขณะนี้ เธอกับเหล่าสหายที่นอนเกลื่อนไร้ซึ่งไอชีวิตอยู่รอบด้าน ได้ต่อสู้อย่างดุเดือดมาจนถึงทุกวันนี้ เพื่อให้เสียงเรียกร้องอันแผ่วเบานี้ ดังไปถึงสวรรค์ และมอบความตายมาให้

"มาแล้ว..." นายพลพึมพำเสียงเบาพลางเงยหน้ามองขึ้นฟ้า เธอมองไม่เห็นรูปลักษณ์ของท่านเทพ และไม่ได้ยินสุรเสียงของท่าน แต่เธอสัมผัสได้ถึงหลักฐานการมาเยือนของท่าน อันได้แก่ คลื่นความร้อนที่พลันปะทุขึ้น ราวกับมีเหล็กร้อนเคลื่อนอยู่บนผิวหนัง ประกายไฟสีแดงฉานลอยไปตามหมอกสีเลือด ราวกับม่านที่ปกคลุมท้องฟ้า และในชั่วพริบตาต่อมา ก็ถูกแสงที่ไม่อาจจ้องมองได้ฉีกกระชาก...

มาแล้ว ปาฏิหาริย์ที่แลกมาด้วยเหล่าทหารนับไม่ถ้วนที่สู้รบจนตัวตาย เธอเคยเห็นเศษซากของวัตถุท้องฟ้า ที่ถูกทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์จนกลายเป็นแดนมรณะ และเคยต่อสู้เพื่อไล่ตามแสงนี้เช่นกัน เดิมทีเธอคิดว่าแสงนี้รวดเร็วมาก เร็วยิ่งกว่าความคิดฟุ้งซ่านเสียอีก แต่เธอคิดผิดแล้ว อย่างน้อยๆ ชั่วขณะนั้นนานพอที่จะทำให้เธอนึกถึงศิษย์คนโปรดได้

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอพรเถอะ ขอให้เธอเดินไปอย่าง..."

ผืนดินพุ่งโหมราวกับคลื่นพิโรธ เมื่อเสียงคำรามจากทะเลแสงดังขึ้น เธอก็ไร้ซึ่งความคิดใดๆ อีก และกลายเป็นเพียงฝุ่นละอองในแสงสว่าง