Warrior Goddess of Sun and Thunder

หินหนืดสีทองระอุไหลกระเพื่อมไม่ขาดสายอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเทพีนักรบ เธอเก็บซ่อนสีหน้าไว้ภายใต้หมวกเหล็ก ราวกับม่านหมอกในหน้าหนาวที่ปกคลุมดาวจรัสแสง

บุตรแห่งท้องนภาคนสุดท้ายได้จมหายไป ส่วนเธอก็จะมุ่งไปยังแดนไกล ในทิศทางตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงแต่เพียงลำพัง

"Seliose ท่านกำลังนึกถึงใครกัน?" เหล่าอสูรปีกเหินที่อยู่เคียงข้างกันเช้าค่ำ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันบางเบานั้นของเธอ เทพีนักรบนิ่งเงียบครู่หนึ่ง วันเก่าๆ ที่ผู้คนเหล่านั้นอธิษฐานต่อฟากฟ้าไม่อาจหวนกลับมาแล้ว "ฉันกำลังนึกถึงใครกันงั้นเหรอ? ฉันนึกถึงใครไม่ออกอีกแล้ว ฉันรักใคร่มนุษย์โลกถึงเพียงนั้น และยังเกลียดชังความอ่อนแอตามธรรมชาติของมนุษย์ถึงเพียงนี้ แต่ในยามนี้ ฉันกลับนึกถึงผู้ใดไม่ออก..."

เหล่าอสูรปีกเหินต่างพากันก้มหน้าเงียบงัน พวกเขาเคยได้เห็นเทพีนักรบไล่ตามความเชื่ออันแน่วแน่ และพลัดตกลงไปในฟองมายาแห่งการหลอกตัวเอง

ภายใต้หมวกเหล็กที่บดบังใบหน้านั้น ในตอนนี้คือใบหน้าแบบไหนกัน? และมีวิสัยทัศน์อย่างไรกันนะ?