Self-Enshrouded Recluse

ก่อนที่จะส่งมอบโครงการวิศวกรรมคอมพิวเตอร์เทห์ฟ้านั้น Zandar One Kuwabara ได้ไปเยี่ยมอาจารย์ที่ปลีกวิเวกอยู่ริมทะเลสาบ Silverscale พร้อมกับข้อมูลการทดลอง

ก่อนที่ทั้งคู่จะได้พบกันอีกครั้ง พวกเขาต่างก็ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายสิบปีแล้ว สิ่งที่ Zandar สอบถามนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับความแม่นยำของข้อมูล แต่เป็นผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น หลังจากทุกอย่างบรรลุผลแล้วต่างหาก... เขามีความกังวลที่อธิบายไม่ได้ ผู้คนรอบตัวที่มีวิสัยทัศน์คับแคบ ล้วนไม่อาจเข้าใจมัน...

"คนธรรมดาที่มีความสามารถธรรมดาๆ จะภาคภูมิใจเมื่อตนแก้ไขปัญหาที่ค้างคามาหลายร้อยปีได้ ส่วนอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์กลับสั่นเทา อยู่บนเส้นลวดแห่งความสงสัย เชือกเส้นหนึ่งที่มีชื่อว่า 'ตรรกะ' คอยปกป้องไม่ให้พวกเขาตกลงไปในเหวลึก แต่คุณกลับต้องการตัดเชือกเส้นนั้นทิ้ง พาทั้งกาแล็กซีตกลงสู่เหวลึก เพื่ออาศัยโอกาสนี้ ทะลวงขอบเขตของความรู้... ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ถ้าได้รับคำเตือนจากผม คุณจะยอมหยุดมั้ย? กลับไปส่องกระจกดูตัวเองเถอะ ไม่เห็นรึว่า ตัวเองกำลังกระหายที่จะโค่นล้มทั้งกาแล็กซี? ผมคงหยุดคุณไม่ได้ และไม่มีใครหยุดคุณได้ด้วย"

ชายชราหยิบหมวกจากราวแขวนเสื้อ มาสวมลงบนศีรษะของ Zandar เพื่อบดบังสายตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงงัน และความโมโหของเจ้าตัว ก่อนจะเดินจากไปโดยไร้คำพูด

"นั่นคือเครื่องจักรแห่งการแสวงหาความรู้ขั้นสูงสุด มันต้องการแสวงหาความรู้ทั้งหมด ที่มีมาตั้งแต่อดีตกาลจนไปถึงอนาคต... อาจารย์เรียกมันว่า 'คุกแห่งความรู้' ส่วนฉันยืนกรานว่ามันคือ 'ห้องสมุด' ขนาดใหญ่... จนกระทั่งในเวลาต่อมา ฉันก็ได้กลายเป็นนักโทษเสียเอง"