เสียงกระซิบของ "แพะรับบาปทองคำ"

(6)

16 หิมะเคยถล่มลงมา เขาคือเรือขยันขันแข็ง ที่ล่องฝ่าม่านน้ำตกที่แข็งตัว ตามล่าหาเหยื่อ (แกะ) ที่ถูกสลักไว้ในจิตวิญญาณ เขาเดินย้อนแสง เพราะจำได้ว่า เขายังไม่ได้นำเปลวไฟที่จะจุดประกายโลก ไปไว้บนท้องฟ้า เขาใช้เลือดท่องจำความปรารถนาของตนเอง เพราะอากาศบนท้องฟ้า น้อยนิดจนแทบทำให้ขาดอากาศหายใจได้ จึงมีเพียงภาษาของเลือด ที่ทิ้งร่องรอยไว้ในความคิดได้ "ข้าคือคนเลี้ยงแพะ" แพะขนสีทองในความฝัน หลับใหลอยู่ที่ก้นทะเลสีเลือด 16B หลายคนสิ้นชีพช้าเกินไป แต่บางคนก็จากไปเร็วเกิน แพะบอกว่า ความตายเป็นเรื่องใหญ่ จึงควรค่าแก่การให้ความสำคัญ ดุจดั่งพิธีการอันสูงส่ง พิธีการไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว แต่ความตาย กลับไม่สามารถล้มเลิกและเริ่มใหม่ได้ "แต่เจ้าได้ขึ้นไปบนแท่นพิธี หลายต่อหลายครั้งแล้ว เพราะคนที่ช่วยทำพิธี (ทำผิด) คือข้า ข้าจึงรู้ดี" "นั่นไม่ใช่ข้า จริงๆ นะ" "จงอย่าทำเป็นเช่นเรื่องสบายๆ" "ก็ถูก ขออภัย" พวกเรา (คนบาป) ต้องสังหารตัวเองทุกครั้ง เพื่อสืบต่อเปลวไฟ (แสงสว่าง)