ข้อความหนึ่งหน้า: Phainon

ข้อความหนึ่งหน้า: Phainon

ถึง {NICKNAME} คู่หูของฉัน: "เคยมีวีรชนผู้เผาผลาญเลือดเนื้อ หลอมดาบยาวฟันเฉือนความมืดมิด" ในทุ่งข้าวสาลีของ Elysiae แม่ร้องเพลงกล่อมเด็กให้ฉันที่เป็นเด็กน้อยฟัง โดยมีท่อนหนึ่งบอกว่า วีรชนผู้นั้นไม่ได้สิ้นชีพเช่นนี้ สักวันหนึ่งจะต้องกลับมาอยู่เคียงข้างพวกเรา และฉันเชื่อมั่นในเรื่องนี้อย่างที่สุด แต่เมื่อฟางข้าวสาลีถูกไฟผลาญจนหมดสิ้น เขาก็ยังไม่มา เมื่อคลื่นทมิฬกลืนกินโลกทั้งใบ เขาก็ยังไม่ปรากฏ ฉันเฝ้ารอคอย เฝ้าวิงวอนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เข็มนาฬิกาที่เปรอะโลหิตสีทอง ก็หวนกลับสู่จุดเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่า... พรุ่งนี้ยังคงเอื้อมไปไม่ถึง เมื่อรุ่งอรุณร่วงหล่นสู่ผืนดิน ผู้ที่คอยชี้นำทางข้างหน้าให้ฉัน ก็คือ{F#เธอ}{M#นาย} ผู้ที่ช่วยแบกรับเชื้อไฟนับหมื่นพันแทนฉัน ก็คือ{F#เธอ}{M#นาย} ผู้ที่ช่วยไถ่ถอนฉันออกจากนรก ที่สร้างขึ้นจากกองกระดูกแห้งเกรียม และขีดเขียนวันพรุ่งนี้ของ Amphoreus ขึ้นใหม่ ก็คือ{F#เธอ}{M#นาย} วีรชนที่ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอด... ก็คือ{F#เธอ}{M#นาย} ก็เหมือนกับที่{F#เธอ}{M#นาย}บอกไว้ว่า ฉันก็สามารถกลายเป็นวีรชนในใจ ที่จะบุกเบิกโชคชะตาของตัวเอง เช่นเดียวกับ{F#เธอ}{M#นาย}ได้เหมือนกัน ช่วยรับสิ่งประดิษฐ์ที่สร้างขึ้นพร้อมกับ "เบิกอรุณ" ชิ้นนี้ไปสิ มันเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า พวกเราเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกัน ก้อนเหล็กหลอมไร้นาม ชุบขึ้นมาจากความเจ็บปวดทุกข์ทน เวียนวนผ่านกาลเวลาหลายสิบล้านปี จนในที่สุด ก็ก่อเป็นรูปร่างท่ามกลางสายตาของ{F#เธอ}{M#นาย} ขอให้มันมอบความกล้าที่จะเชื่อว่า แสงอรุณจะต้องมาเยือนในท้ายที่สุดแก่{F#เธอ}{M#นาย} วีรชนของฉัน Phainon