รายงานความสุขของ Bequea

รายงานความสุขของ Bequea

รายงานความสุข วันที่ 1: วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเซ็นเอกสารยินยอมรับการผ่าตัด ฉันนอนไม่หลับเลย ไม่ใช่เพราะความทุกข์ทรมานกำเริบขึ้นมา แต่เป็นเพราะฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วจู่ๆ ก็ถูกความทรงจำในอดีตถาโถมเข้าใส่ หน้าต่างที่สาดแสงสีเหลืองทอง และพื้นห้องอุ่นๆ จากแสงแดดยามบ่าย ขนมถั่วแดงนุ่มๆ ที่แม่อบให้ และพ่อที่แอบจ้องมองฉันผ่านหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่รู้ทำไม จรวดก็กำลังส่ายหางเบาๆ อยู่ที่มุมห้องด้วย... ไม่มีทั้งความเศร้า ไม่มีทั้งความทุกข์ ไม่มีโต๊ะที่อาบไปด้วยเลือด และไม่มีจรวดในสภาพสกปรกมอมแมมที่ต้องประสบภัยไปด้วย ฉันคิดว่านี่เป็นลางดีนะ ฉันว่าท่าน "Aha" ผู้อ่อนโยนจะต้องมอบความสุขอันแสนบริสุทธิ์... กลับมาให้ฉันอีกครั้งแน่นอน รายงานความสุข วันที่ 3: วันนี้คุณหมอเข้ามาให้คำอธิบายเพิ่มเติมก่อนการผ่าตัดอย่างละเอียด เขาบอกว่าจะมีเข็มยาวๆ จิ้มเข้ามาในสมองของฉัน เพื่อลบการรับรู้ต่อความเจ็บปวดทั้งหมดออกไป เขาบอกว่า "เธอจะไม่ทุกข์ทรมานอีกแล้ว" นี่เป็นสิ่งที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด แต่จู่ๆ ฉันก็เกิดรู้สึกกลัวขึ้นมา ถึงแม้ว่าความทุกข์จะรุมเร้าฉันไม่หยุด แต่ฉันก็ยังไม่เคยเจอคน ที่ไม่อาจรับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมานเลยแม้แต่คนเดียว แม้แต่คุณหมอก็บอกว่าฉันเป็นเคสส่วนน้อย แล้วถ้าลอกความทุกข์ทรมานของฉันออกไปแล้ว ฉันจะยังเป็นฉันอยู่ไหม? ฉันจะยังได้รับความรักและเมตตาจากทุกคนอยู่หรือเปล่า? ฉันไม่รู้เลย จรวด ฉันหลบอยู่ในห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือทั้งวัน มีข้อความตอนหนึ่งที่ฉันชื่นชอบเป็นพิเศษ ไว้เดี๋ยวฉันจะอ่านให้ฟังนะ: "ความสุขของคุณกำลังจะมาปรากฏตรงหน้าแล้ว" เหมือนกับลูกสุนัขที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรก็ตาม มันจะเข้าใจและรักคุณเสมอ ขอให้การผ่าตัดของฉันในวันพรุ่งนี้เป็นไปด้วยดีเถอะนะ จรวด รายงานความสุข วันที่ 7: นอกจากอาการวิงเวียนเป็นบางครั้ง ฉันก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน คุณหมอถามฉันว่าจะไปอ่านหนังสืออีกไหม ฉันปฏิเสธไปเพราะรู้สึกเหนื่อย และคิดว่าออกจะยุ่งยากไปหน่อย เขาบอกว่าถ้าเบื่อก็หาคนมาเยี่ยมได้นะ แต่ฉันคิดทบทวนดูแล้ว ก็นึกถึงใครไม่ออกเลย รายงานความสุข วันที่ 24: เริ่มรู้สึกมีความสุขขึ้นแล้ว ฉันถูกพยาบาลตำหนิหลังทำอาหารหกเลอะเทอะเป็นครั้งที่ห้า แต่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกแย่เลยสักนิด ข้าวของที่นำมาจากกองถ่าย ไม่ว่าจะสูญหายหรือชำรุดไป ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรเลย ความเจ็บปวด ตำหนิตัวเอง เศร้าใจ บั่นทอน ความรู้สึกด้านลบทั้งหมดถูกลบหายไปหมดเลย! ท่านเทพหรรษา ที่แท้ความสุขมันเป็นอย่างนี้นี่เอง! รายงานความสุข วันที่ 52: พอออกจากโรงพยาบาลหลังทำศัลยกรรม ก็ถูกมอบหมายงานใหม่ให้ทันที แต่งานมันสำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ? หลายๆ สิ่งบนโลกนี้ทำให้ฉันรู้สึกเบื่อไปหมดแล้วสิ โปรดิวเซอร์ถามว่าฉันอยากได้อะไรคืนจากทีมงานรายการบ้าง แต่ฉันกลับไม่สนใจอะไรเลย แม้แต่ช่อดอกไม้ที่มอบให้ เพื่อแสดงความยินดีที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่อยากรับไว้ แน่นอนว่าฉันหัวเราะขบขันได้ แล้วก็ทำแบบนั้นมาโดยตลอด เหนือเสียงหัวเราะยังเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีที่สิ้นสุด เหนือความสุขก็ย่อมเป็นความสุขที่ไม่มีวันหมดตลอดกาล เพราะอย่างนี้เอง พวกมันเลยน่าเบื่อ รายงานความสุข วันที่ 73: ในที่สุดฉันก็ได้ยิน... เสียงพึมพำของ "Aha" ที่คุณหมอพูดถึงแล้ว Aha บอกว่าฉันต้องไปหาบางสิ่ง ไม่ใช่ความสุขที่บริสุทธิ์หรือความสุขที่แท้จริง ฉันต้องไปหาอะไรสักอย่าง... เพราะมันคือสัญชาตญาณ แต่ฉันต้องไปหาอะไรกันล่ะ? รายงานความสุข วันที่ ???: ฉันพลิกดูบันทึกก่อนหน้านี้แล้ว ก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องไปหาอะไร พ่อแม่ ทีมงาน จรวด แฟนคลับ คุณหมอ ตัวฉัน... มันคืออะไรกันนะ? มันคืออะไรกัน? มันมีอะไรที่สำคัญงั้นเหรอ? ฉันไม่รู้เลย ฉันก็อยู่ใต้แสงแดดแล้วไม่ใช่เหรอ? แสงแดดส่องสว่างทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ในบรรดาทุกสิ่งทุกอย่าง กลับไม่มีสิ่งไหนที่ฉันต้องการเลย... รายงานความสุข วันที่ ????: ฉันต้องไปหา ฉันกำลังตามหา... ท่านเทพหรรษา ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยเถอะ รายงานความสุข วันที่ ?????: ไม่มีเวลาแล้ว ลาก่อนนะ โลกที่แสงตะวันเจิดจรัส ถ้ามีโอกาส ก็ช่วยวางดอกไม้ไว้บนหลุมศพของคนที่มีความสุขอย่างฉันหน่อยสิ