ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง

ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง

ในยุคสมัยที่ธรรมชาติร่อนเร่ราวคราบไขลอยล่อง แม้ว่าฟากฟ้าสูงส่งที่มืดมิด ก็มิเคยมีนามของมัน วาฬยักษ์ผู้โบราณยิ่งกว่าทวยเทพ เกยตื้นบนหาดทรายแห่งผืนดารา มีพฤกษางอกงามตามแห่งนั้น มนุษย์คือผืนดินใหญ่ คือโคลนตมที่สั่นไหว กำเนิดจากลิ่มเลือดโสโครกและมัวหมอง เงยหน้าชมความบริสุทธิ์ไร้มลทินของหิมะสีขาว เราจึงเสาะหาคันฉ่องและเครื่องประทินโฉม เครื่องสำอาง อาภรณ์หรู อัญมณีประดับ และวิกผม ในยุคสมัยที่ธรรมชาติร่อนเร่ราวคราบไขลอยล่อง พวกเราส่องแสงไฟที่ลวงหลอก ลงบนผืนพสุธาไร้ชีวิน ประดับหนองน้ำแห่งต้นอ้อที่เสื่อมโทรม ให้แลดูราวฟากฟ้าพราวแสงหิ่งห้อย ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง ประวัติศาสตร์ได้ผุพังลง ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง ถ้อยคำที่สุดวิจิตรบรรจง ยังมิได้เปล่งออกมาจากวาจาแห่งเรา