บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งกบ 1

บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งกบ 1

ในอดีตกาล กบไม่จำเป็นต้องร้องร่ำยามราตรี เสียงประสานของพวกมัน ไม่ได้เซ็งแซ่น่ารำคาญเช่นทุกวันนี้ บึงน้ำในตอนนั้น เพิ่งจะแตกหน่อของต้นอ้อขึ้นมา ยังไม่มีลูกปลา ตัวหนอน และกุ้งตัวจิ๋ว กบนั่งรอเหยื่ออยู่ในเวิ้งน้ำใสกระจ่าง ล่องเรือแคนูไปข้างหน้าไม่รู้เหนื่อย บรรดาปลาใบเรือ ปลากระโทงดาบที่งดงาม รวมถึงปลาทูน่า ทั้งหมดกำลังค่อยๆ ย่อยสลายภายใต้แสงสุริยา ละลายกลายเป็นรสชาติอันโอชาในน้ำซุปชั้นดี จนวันหนึ่ง บรรดากบเริ่มเกิดข้อกังขา ทั้งๆ ที่มีอาหารมากมายอยู่ในโลกา ทำไมพวกเขาต้องฝืนกินเนื้อตากแห้ง ที่ปู่ย่าตายายสั่งสอนกันมา เครื่องสักการะจมลงในตะกอนดิน พวกเขาขอพรต่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในหนองน้ำ ให้บันดาลอาหารโอชามาให้ อาหารนี้ต้องอ่อนนุ่มจนละลายในปากได้ อาหารนี้ต้องสดใหม่ไร้ใดเปรียบ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์จึงแผ่พื้นดินให้เรียบเป็นหน้ากลอง เอาดวงดารามาสะท้อนในเส้นเกศาของสายน้ำ สรรสร้างลูกปลา ตัวหนอน และกุ้งจิ๋ว กาลเวลาล่วงเลยไปเช่นนี้ บรรดากบที่ใช้ชีวิตเร็วรี่ ต่างสุขกายสบายใจในทุกวัน เพียงแต่พวกเขาเริ่มคุ้นกับตะกอนดิน ทั้งซุ่มรอตะครุบเหยื่ออยู่ในความมืดมิด ชุมนุมอึงอลในยามค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิ จนแม้แต่สิ่งมีชีวิตแบบเดียวกับพวกเขา ยังดูแคลนด้วยสายตาเย้ยหยัน