จดหมายของคืนฤดูร้อน

จดหมายของคืนฤดูร้อน

ถึง Cypreth มัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 3 สบายดีไหม? Cypreth ส่วนฉันสบายดีมาก ที่ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ก็เพื่อที่จะบอกว่า ภาพเหมือนที่ฉันสัญญาไว้กับนาย เสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ นายเองก็รู้ว่าพรสวรรค์ด้านการวาดภาพของฉันห่างชั้นจากนายมาก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมนายถึงไหว้วานให้ฉันทำการบ้านวาดภาพเหมือนให้... แบบนี้เอาไปหลอกอาจารย์ Hein ไม่ได้หรอกนะ... ฉันไม่ได้จะโทษนายนะ คือหมายความว่า ไหนๆ นายก็กลับไปพักที่บ้านแล้ว เรื่องหยุมหยิมอย่างการบ้านก็วางลงเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการส่งให้เอง ช่วยไม่ได้นี่ ก็นายเป็นคนพูดเองนี่นาว่าฉันคือ "คุณหนู Gloraesa คนดี" ไม่ใช่เหรอ? อาจารย์ Hein บอกว่าหัวใจสำคัญของการวาดภาพเหมือน คือการรักษาความเหมือนจริง แต่ในตอนที่พู่กันอยู่ในมือฉัน ฉันกลับรับไม่ได้กับ "ความจริง" ที่เกิดจากอาการป่วยของนาย หลังจากคิดอยู่นาน สุดท้ายฉันเลยตัดสินใจวาดตัวนายในเวอร์ชันที่แข็งแรงที่สุด... ฉันจะวาดร่างกายที่แข็งแรง จนไม่ว่านายจะวาดภาพนานแค่ไหนก็ไม่เหนื่อย ฉันจะวาดสมองที่ไม่ว่าคิดอะไรก็ไม่ปวดหัว และจะวาดเรี่ยวแรงที่มากพอจะพานาย ออกเดินทางไปชมจักรวาลอันกว้างใหญ่ได้ ...ทั้งหมดนี้ ฉันจะวาดมันให้นายเอง ดูเหมือนว่าฉันจะมองการณ์ไกลจริงๆ เมื่อมีภาพวาดนี้อยู่ วันไหนที่นายรักษาตัวจนหายดีแล้วกลับมาที่โรงเรียน ฉันก็จะเป็นคนแรกที่จำนายได้ก่อนใครเพื่อนเลย แต่ว่านะ เมื่อวานนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับฉันล่ะ คือฉันเหมือนจะเห็นใครบางคนที่รูปร่างเหมือนนายมากๆ ในโรงเรียนด้วย! ฉันเลยไปเล่าเรื่องนี้ให้กับ Zalina กับ Cinxia ฟัง พวกเธอบอกว่านายยังพักรักษาตัวอยู่เลย แล้วก็พากันมาล้อฉันว่า "แหมมม Gloraesa เธอนี่เริ่มทำตัวแปลกๆ แล้วนะ!" ตอนนั้นฉันล่ะอยากให้นายอยู่ที่นี่จริงๆ เพราะถ้าเป็นนาย จะต้องเอามือเท้าคาง แล้วตั้งใจช่วยฉันคิดหาทางแก้อย่างแน่นอน ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่ มันคล้ายกับจินตชน และก็คล้ายกับอาการหลอนเพราะอดนอนวาดรูปด้วย เอาเป็นว่า ในโลกนี้คงมีคนไม่กี่คนหรอกที่จะเชื่อฉัน และนายก็เป็นหนึ่งในคนกลุ่มนั้น ฉันเลยแอบบันทึกเรื่องนี้ไว้ให้นายอ่าน หวังว่าจะไม่หัวเราะเยาะหรือมองว่าฉันทำตัวเป็นเด็กหรอกนะ ครั้งแรกที่เจ้านั่นโผล่มา เป็นตอนที่ฉันกำลังอยู่ในห้องสมุด เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วเลือกนั่งลงตรงตำแหน่งที่ใกล้ฉันที่สุด... ก็คือที่นั่งริมหน้าต่างตรงนั้นแหละ นายยังจำได้ใช่มั้ย? มันคือที่นั่งที่เราเคยตื่นเช้าเพื่อมาแย่งชิงกันตลอดหน้าร้อน เพราะว่าในหน้าร้อนแสนระอุ ตรงนั้นจะเป็นที่เดียวที่มีเสียงจักจั่นและลมเย็นๆ พัดเข้ามา ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่านายจะขยันมาแย่งไปทำไม ในเมื่อร่างกายนายรับลมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ดังนั้นสุดท้าย คนที่ได้นั่งรับลมตรงนั้นก็ยังเป็นฉันอยู่ดี หลังจากนั้นฉันก็เจอเขาอีก ทั้งในโรงอาหาร สนามกีฬา และตามโถงทางเดิน พูดตรงๆ นะ ฉันเริ่มระแวงแล้วว่า เขาอาจจะเป็นจินตชนจากภาพวาดของฉันที่กลายเป็นจริง เพราะเขาดูแข็งแรงซะขนาดนั้น แถมดูเหมือนจะมีเพื่อนฝูงมากมายด้วย... ทุกอย่างมันเหมือนกับภาพที่ฉันวาดไว้ไม่มีผิด ฉันนึกว่าตัวเองจะมีความสุขกว่านี้ซะอีก หรืออันที่จริง ฉันก็มีความสุขมากจริงๆ นั่นแหละ แต่นอกจากนี้แล้ว ฉันกลับรู้สึกตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่กล้าเดินเข้าไปทักทาย เพราะจู่ๆ ฉันก็พบว่า พอได้เห็นนายเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ ความจริงแล้วฉันกลับไม่รู้เลยว่า จะต้องทำยังไงเพื่อให้เรากลับมาสนิทกันได้เหมือนเดิม นายเหมือนกลายเป็นสิ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อมไปแล้ว... ยังไงซะ ฉันมันก็แค่ Gloraesa นี่นา นอกจากนายแล้ว ก็คงไม่มีใครมาคอยยกยอฉันว่าเป็น "คุณหนู Gloraesa คนดี" อีกแล้ว แต่ฉันอยากให้นายอาการดีขึ้นจริงๆ นะ อยากให้นายหายดีเป็นปลิดทิ้ง และสลัดคราบร่างกายขี้โรคทิ้งไป เพราะเดิมที นายก็คืออัจฉริยะด้านศิลปะ ที่ควรจะเจิดจรัสท่ามกลางสายตาของผู้คนนับหมื่นต่างหาก ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขาคือเมื่อคืนนี้ ตรงถนนสายต้นแปะก๊วยที่เราเคยเดินเล่นด้วยกัน เขาหายลับไปในมุมมืดของใบแปะก๊วยที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง ราวกับว่า เขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน มันชวนให้ฉันคิดถึงวันที่ส่งนายกลับบ้าน คำบอกลาของนายมันประหลาดมาก เดี๋ยวก็บอกว่า "อากาศดีจัง" เดี๋ยวก็ว่า "ฟ้ามืดเร็วจัง" แล้วก็พูดว่า "คืนนี้พระจันทร์สวยดีนะ" อะไรทำนองนั้นอีก... Cypreth ความจริงแล้ว ในตอนนั้นฉันแค่อยากให้นายบอกฉันมาตรงๆ เท่านั้นเอง ว่าเมื่อไหร่นายถึงจะกลับมา อีกอย่างนะ... ก่อนจะไป นายโกรธเรื่องอะไรนักหนาน่ะ? ฉันก็ยอมเชื่อฟังนายแล้วขยันอ่านหนังสือให้เยอะขึ้นแล้วนี่ไงเล่า!!! ปล. ส่วนเรื่องของเจ้านั่น ต่อมาฉันลองไปถามอาจารย์ Hein มาแล้ว อาจารย์ทำตาโตเท่าไข่ห่านแล้วพูดว่า: "เธออาจจะสร้างจินตชนขึ้นมาจริงๆ แล้วก็ได้นะ!" โอ้เทพหรรษา อาจารย์ต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ คนอย่างฉันที่จองที่นั่งอันดับบ๊วยของสายชั้นมาตลอดปีตลอดชาติเนี่ยนะ! แล้วอีกอย่างนะ นายนี่จริงๆ เลย ดันไม่ยอมทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ฉันสักอย่าง! ฉันเอาจดหมายวางไว้ในลิ้นชักของนายนะ ไว้หายดีเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาอ่านแล้วกัน จาก Gloraesa มัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 7