Sethos

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในเมือง มีคนหน้าใหม่โผล่ขึ้นมา ชายหนุ่มที่มาจากทะเลทรายคนนั้น มักจะปรากฏตัวในสถานที่ ที่เขาอยากไปเสมอ และทำตัวกลมกลืนอย่างเป็นธรรมชาติ จนผ่านมานานกว่าผู้คนจะสังเกตเห็นว่า คนที่สนทนาด้วยเมื่อครู่นี้เป็นเพื่อนใหม่ พวกเขาจึงเที่ยวถามไปทั่ว จนได้รู้ในที่สุดว่าเขาชื่อ "Sethos" "เธอรู้จักเขาจากไหน? เขาเป็นเพื่อนเก่าของเธอเหรอ?" ทุกคนต่างถามกันและกัน แต่กลับพบว่าทุกคนก็เพิ่งรู้จัก Sethos ได้ไม่นานเหมือนกัน Sethos ก้าวเข้าสู่ฝูงชนอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเม็ดทรายที่พัดผ่านกำแพงสูง และเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับบ้านเกิด และการเดินทางกับพวกเขา ซึ่งผู้คนชอบเรื่องแบบนั้นมาก พวกเขาคิดว่า Sethos จะต้องเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งแน่ เพราะเขามีดวงตาสีเขียวที่น่าจดจำ และปากที่ช่างเจรจา เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เพื่อนใหม่คนนี้ก็มาพร้อมเรื่องราว Sethos เล่าว่าเขากับทหารรับจ้างของกลุ่ม Eremite พา Sumpter Beast ไปหลบพายุทรายได้ยังไง เขาตั้งแคมป์ที่ขอบโอเอซิส ในตอนกลางคืนอย่างไร หรือทะเลทรายในตอนกลางคืน หนาวเหน็บมากแค่ไหน และความหนาวเย็น ที่อดทนจนถึงรุ่งสางนั้นมีค่ามากแค่ไหน จากที่ Sethos เล่านั้น ความทุกข์ทรมานเป็นเพียง ประสบการณ์อย่างหนึ่ง และประสบการณ์ทั้งหมดนั้น ก็สามารถนำมาเป็นเรื่องเล่าได้ ซึ่งนับวันผู้คนก็ยิ่งชื่นชอบเรื่องเล่าของเขา และตั้งตารอการปรากฏตัวของเขาเสมอ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผู้ฟังต่างเมามายฟุบลงกับโต๊ะ เหลือเพียง Sethos ที่ยังคงเงียบขรึม และหมุนแก้วของตัวเอง เขาพูดขึ้นว่า: "พวกคุณมักจะบอกว่า เรื่องราวของฉันธรรมดาเกินไป แล้วถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ล่ะ? ฉันเป็นตัวเอกที่ถือกุญแจสีทอง ซึ่งสามารถเปิดคลังสมบัติ ที่สูญหายไปนานได้ทุกเมื่อ และนำพาผู้คนไปยังสถานที่ลึกลับ อ่า หรือว่าแบบนี้ดูดีกว่างั้นเหรอ?" "ฉันว่ามันก็ไม่ได้น่าสนใจอะไรหรอก คนธรรมดาที่ได้เจอ เรื่องราวมหัศจรรย์ต่างหาก ถึงจะน่าสนใจกว่า! อีกอย่าง ต่อให้บนโลกนี้จะมีคนวิเศษ ที่ลึกลับแบบนั้นอยู่จริง ๆ ก็คงไม่เด็กแบบนายหรอก" เจ้าของร้านเหล้าอดไม่ได้ ที่จะพูดแทรกขึ้นมา "ก็จริงนะ" Sethos เอ่ยขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงดูมีความสุขมาก