Skirk

เธอเหมือนข่าวลือในท้องถิ่น ที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ ว่ามีอยู่จริงหรือไม่... บางครั้งในร้านเหล้าตอนเที่ยงคืน ก็จะมีคนทำไม้ทำมือ พลางอวดอ้างว่า ตัวเองเคยเห็นแผ่นหลังแบบนี้ แต่กลับไม่มีใครรู้ว่า เธอเป็นใครกันแน่ ตลอดระยะเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา Skirk ท่องไปใน Teyvat โดยพยายามหลีกเลี่ยง ที่จะผูกสัมพันธ์กับผู้คนอย่างสนิทสนม แม้แต่การสืบข่าว ก็ยังระวังแล้วระวังอีก จนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่นานนัก คนคนเดียวที่สามารถประเมินเธอได้ เกรงว่าคงมีเพียง... "เธอหมายถึงอาจารย์น่ะเหรอ? อาจารย์เป็นคนเงียบขรึมพูดน้อยคนนึง ต่อมาฉันก็คิดว่า... ฝีมือการทำอาหารของอาจารย์ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับแย่ แน่นอนว่า อาจเพราะสิ่งมีชีวิตในมิตินั้น มีกลิ่นแปลก ๆ ก็เป็นได้ ทีแรกกะว่าพอออกไปได้แล้ว จะให้อาจารย์ลองชิมไส้กรอกปีนี้ ของบ้านฉันซะหน่อย แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีโอกาสอยู่ดี... แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ จุดเด่นที่เด่นชัดที่สุดของอาจารย์ ก็คือ... ความแข็งแกร่ง และความเย่อหยิ่ง ที่คู่ควรกับความแข็งแกร่ง ของเขาด้วย! ประโยคหลังฉันไม่ได้พูดผิดหรอกนะ ฉัน Tartaglia กลายเป็น ผู้ชายที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน และเพราะอย่างนี้เอง ฉันจึงตระหนักถึงความแข็งแกร่ง ของอาจารย์มากขึ้นทุกวัน ตอนนั้นอาจารย์จัดการฉัน โดยใช้มือข้างเดียวเท่านั้น ซึ่งมันก็คือ การแสดงความเย่อหยิ่งอย่างหนึ่ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับ คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอแล้ว ความเย่อหยิ่งแบบนี้นี่แหละ คือความสง่างามอย่างนึง การบดขยี้อีกฝ่ายโดยตรงก็ดูเสียมารยาท แต่การลดท่าทีลงก่อน แล้วค่อยพลิกสถานการณ์กลับ ก็ดูจงใจเกินไปอีก" เวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้ Skirk ที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ในร้านเหล้า ได้ยินคำวิจารณ์นี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา: "ก่อนหน้านี้ก็เคยบอกไปแล้วไงว่า ฉันยังคุยกับคนที่พอมีความสามารถ ได้ตามปกติ ส่วนที่ของในรอยแยก Abyss ไม่อร่อยก็เพราะเขาเป็นคนธรรมดา ส่วนเรื่องที่ใช้แค่มือข้างเดียว... ถ้าเกิดใช้สองมือ ถึงจะเป็นการสอน แต่ฉันก็กลัวว่า จะทำแขนเขาหักเอาได้น่ะ เขายังต้องใช้ชีวิตอยู่ใน Teyvat ไม่สามารถใช้พลังแห่ง Abyss มาสร้างแขนขาให้ตัวเอง ได้เหมือนอย่างฉัน ความเย่อหยิ่งและความประมาท เป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด ยังดีที่เด็กคนนั้นรู้จักพัฒนาตัวเอง และไม่เคยคิดจะทำตัวเย่อหยิ่ง ไม่งั้นฉันคงกังวลว่าเขาคง ได้ตายอยู่ที่ไหนสักแห่งจริง ๆ แน่"