Flins

ทางตอนใต้ของ Nod-Krai มีเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งได้รับการขนานนามว่า "สุสานราตรีนิรันดร์" ด้วยบรรยากาศอันเปลี่ยวเหงา และโศกเศร้า ผู้คนจึงไม่ค่อยมาเยือนที่นี่กันนัก มีเพียงกองคาราวาน ที่เดินทางอ้อมผ่านมา จากแดนไกลเป็นครั้งคราวเท่านั้น บนเกาะมีประภาคารร้างแห่งหนึ่ง ตั้งตระหง่านอยู่ เล่ากันว่า มีเพียงดวงวิญญาณของผู้ล่วงลับ เท่านั้นที่เต็มใจจะพำนัก ณ ที่แห่งนี้ ในความเงียบสงัด มีเพียงผู้มีชีวิตหนึ่งเดียว เขาแนะนำตัวเองว่า... Flins นักรบในสังกัด "ผู้เฝ้าประภาคาร" เคยได้รับเหรียญเกียรติยศ จากชาวเมือง ที่มอบให้เพื่อเป็นการขอบคุณ ที่หน่วยของเขา ช่วยขับไล่มอนสเตอร์จาก Abyss เหตุการณ์ที่ Flins พูดถึง เป็นเรื่องเมื่อหลายปีแล้ว แม้ว่าในตอนนั้น จะไม่มีใครลุกขึ้นมาจัดการ แต่ผู้คนก็ยังคงมีใจตรงกัน เลือกใช้วิธีนี้ เพื่อแสดงความขอบคุณ เหรียญตราที่หนักอึ้ง บรรจุอยู่ในกล่องเก่าแก่ใบหนึ่ง และได้ถูกส่งมาถึงมือเขา ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่เมื่อพิจารณาถึงความสูญเสีย จากปฏิบัติการในครั้งนั้น Flins คิดว่าต่อให้ได้เหรียญตรา เพิ่มมาอีกสิบเหรียญ ก็ยังยากที่จะบอกว่าคุ้มค่า หน่วยของเขามีสมาชิกอยู่ เจ็ดถึงแปดคน แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียง เขาคนเดียวที่อยู่บนเกาะ นอกจากการออกไปทำธุระ และซื้อของเดือนละครั้งสองครั้งแล้ว Flins ก็แทบจะไม่ปรากฏตัวในเมืองเลย แต่โชคดีที่นั่น ไม่ได้ทำให้ชาวเมืองลืมเขา เขาเข้ากับผู้คนได้ดีกว่าที่พวกเขาคิด แม้แต่เสื้อคลุมสีเข้มทึม ๆ ที่ดูน่าเบื่อนั้น ก็กลายเป็นสิ่งที่น่าจดจำ เมื่อมาคู่กับการพูดจา ที่สุภาพอ่อนโยนของเขา ไม่แปลกที่ผู้คน จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็น เพราะสิ่งที่ไม่เป็นไปตามคาด มักจะดึงดูดความสนใจเสมอ ชาวเมืองที่สนทนากับ Flins ส่วนใหญ่เริ่มจาก ความอยากรู้อยากเห็น และมารยาทอันสุภาพ ทั้งหญิงทั้งชาย ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่สนใจอดีตของ Flins ต่างหาวิธีเชิญเขา เข้าร่วมงานสังสรรค์ ขอให้เขาเล่าเรื่องราวเก่า ๆ ของผู้เฝ้าประภาคาร ซึ่งเขาก็เล่าได้ดีมาก แม้กระทั่งหลุบตาลง เมื่อเล่าถึงเรื่องราวที่น่าเศร้า ทำให้ผู้ฟังรู้สึกสะเทือนใจ และไม่อยากไปกระทบกระเทือน บาดแผลในใจ ของผู้ที่เคยประสบเหตุการณ์นั้นแล้ว ชาวเมืองต่างเคารพ ในความโศกเศร้า ที่ผุดขึ้นเป็นครั้งคราวของ Flins โดยไม่รู้เลยว่า นั่นเป็นเพียงอีกรูปแบบหนึ่ง ของกำแพงกั้น... ความรู้สึกผิดของผู้ฟัง กลายเป็นโล่คุ้มกันให้ผู้เล่าเรื่อง เมื่อใดที่มีคนรู้สึกเห็นอกเห็นใจ เรื่องราวที่เล่าก็มีความหมาย ทำให้ผู้คนเชื่อว่า ความโศกเศร้าของเขา ต้องการเวลาและพื้นที่ ไม่ว่าจะด้วยมารยาท หรือความห่วงใย ก็ไม่ควรมีใครมาเปิดแผลใจคนดี ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป ไม่มีใครไม่ชอบคนดี ๆ ที่อยู่รอบตัวหรอก ชาวเมืองรู้สึกเช่นนั้น Flins เองก็เช่นกัน เขารู้สึกดีต่อคนที่รู้จักกาลเทศะ และมีความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น เช่นเดียวกับที่ผู้คน ชื่นชอบเรื่องราวของผู้กล้า ที่เขาเล่าซ้ำไปซ้ำมา ในอีกแง่มุมหนึ่ง การที่ต่างฝ่ายต่างมองว่า อีกฝ่ายเป็นคนดี ก็เป็นกลยุทธ์ทางสังคมที่ยอดเยี่ยม เรื่องเล่าของผู้กล้าที่ดี ล้วนเปล่งประกายเจิดจ้า เพียงพอที่จะปกปิดปริศนาทั้งหมด ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง