Durin

หลังจากเทศกาล Windblume ครั้งหนึ่งผ่านพ้นไป ในเมือง Mondstadt ก็ได้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขามีเขาอยู่บนศีรษะ และมีปีกคู่หนึ่ง งอกออกมาจากแผ่นหลัง หัวหน้ากอง Jean ได้บอกกับทุกคนว่า เด็กหนุ่มคนนี้ เดิมทีเคยเป็นมังกรมาก่อน เขาได้รับร่างกายในปัจจุบัน มาด้วยศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุ อันน่าอัศจรรย์ และกำลังพยายามเรียนรู้วิธี ที่จะใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ เรื่องที่มังกรกลายร่างมาเป็นเด็กหนุ่มนั้น ยังไม่นับว่าสร้างความฮือฮา ในหมู่ชาวเมืองได้มากนัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว บนผืนแผ่นดิน Mondstadt แห่งนี้ ก็ได้ให้กำเนิดเรื่องราว นิทานมากมายนับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คน ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ กันอย่างหนาหู คือชื่อของเด็กหนุ่มคนนี้ต่างหาก... "Durin" ทุกครั้งที่เอ่ยถึงชื่อนี้ ผู้คนก็มักจะเผลอมองไปยังทิศทางของ Dragonspine โดยไม่รู้ตัว ที่ซึ่งโครงกระดูกมังกรขนาดยักษ์ หลับใหลอยู่ หิมะสีขาวโพลนได้ฝังกลบ โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ในอดีตเอาไว้ สำหรับชาว Mondstadt ส่วนใหญ่แล้ว ภาพจำที่ชื่อนี้ สามารถกระตุ้นให้เกิดขึ้นได้นั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น เพราะมีการรับรองจากหัวหน้ากอง Jean และกองอัศวินแห่ง Favonius ในที่สุด Durin จึงได้กลายเป็นหนึ่งในชาวเมือง Mondstadt หลังจากนั้นในทุก ๆ วัน ผู้คนจะได้เห็น Durin เดินทางไปมาตามที่ต่าง ๆ ทั่วเมือง Mondstadt และในไม่ช้าผู้คนก็ได้ค้นพบว่า ในระหว่างการพบปะพูดคุยกันนั้น Durin กลับเป็นฝ่ายที่ประหม่ามากกว่าเสียอีก เขาทั้งสงสัย และสนใจในชาวเมืองคนอื่น ๆ แต่โดยปกติแล้ว ก็ได้แต่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้ ไม่ว่าจะมองอย่างไร เด็กหนุ่มคนนี้ ก็ไม่สามารถเชื่อมโยงเข้ากับ ภาพจำอันตราย ที่ทุกคนจินตนาการไว้ได้เลย ในที่สุด ผู้คนก็ค่อย ๆ ยอมรับการมีอยู่ของ Durin และกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ เฉกเช่นที่เคยเป็นมา เมื่อพวกเขาเอ่ยชื่อ "Durin" ขึ้นมาอีกครั้ง หลายคนก็ไม่ได้หันไปมองยังภูเขา Dragonspine อีกต่อไป แต่กลับนึกถึง ภาพของเด็กหนุ่มผู้แสนอ่อนโยน เขาจะปรากฏตัวที่หน้าร้าน Floral Whisper และเอ่ยถาม Flora อย่างเขินอายว่า ดอกไม้ชนิดใด ที่เหมาะจะมอบให้เพื่อนมากที่สุด เขายังไปหยุดยืนอยู่หน้าร้าน "Good Hunter" พลางถามถึงวิธีย่าง ที่จะไม่ทำให้เนื้อไหม้ ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย... ภาพเหล่านี้ค่อย ๆ เข้ามาแทนที่ ภาพจำของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น และทุกคนก็ไม่หวาดกลัวชื่อ "Durin" อีกต่อไป ความรู้สึกนี้มันน่าประหลาดมาก ราวกับเป็นการเริ่มต้นเขียนเรื่องราว ที่ไม่สวยงามขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้น